Het leven veranderd van tijd tot tijd. Wanneer dit niet gebeurd verval je in sleur. Mijn leven is al te lang hetzelfde geweest. Al ben ik op zoek naar avontuur, er is nooit genoeg. Tijdelijke opheffing van sleur maakt mij dorstiger naar meer. Steeds meer trekt de onbekende wereld mij aan. Relativeer: Is dit normaal? Met mijn opvoeding hoor ik braaf te werken en thuis moeder de vrouw te spelen. Doe ik iets verkeerd? Integendeel!! Sleur verzwakt de mens. Ik wil sterk zijn. Ik wil me verzetten tegen het leven van alle dag. Misschien is het zelfs heftiger: Ik wil mijzelf shockeren!! Zodat mijn ziel zal worden losgerukt, zoals zonlicht dauw drinkt. Iedere dag een aardbeving!! Iedere nacht een vulkaan!! Niet langer zal ik wachten als een vlinder die roerloos op een bloem zit, terwijl de jaren langs mij heen vlieden met de vleugels van een duif. Nee, ik wil op een vlammenzee varen en met de zwepen van de wind naar de woestijn vliegen. Meer avonturen beleven dan er zandkorrels zijn tussen de piramiden van Egypte en de oorsprong van de Nijl, want wat niet te tellen is kan geen ongeluksgetal zijn.
Terug naar het overzicht met logjes |
