De eerste kaakchirurgische behandeling die ik heb bijgewoond. 26-08-1997 Dit was een behandeling die niet zo vaak voorkwam. Daarom mocht ik er nu al bij zijn, omdat ik anders misschien niet weer de mogelijkheid zou hebben zoiets van dichtbij te zien. Het ging om een implantaat in de bovenkaak. Daarbij wordt een metalen dingetje in een tandloze kaak gezet. Daardoor kan een kunstgebit eraan geklikt worden. Dat zit een stuk comfortabeler dan een los kunstgebit. Ik kreeg een kapje voor en een petje op. Alle voorbereidingen werden gedaan. De patiënt werd verdoofd en de benodigde spullen klaargezet. De kaakchirurg komt eraan en begint aan het opensnijden van de kaak met een scalpel. Het was precies zoals ik me had voorgesteld. Het openleggen, het in de diepte boren in het bot van de kaak, het weggetrokken tandvlees. Er werd een stukje bot bovenin de kaak weggeboord voor latere opvulling en genezing. Het neusslijmvlies werd zichtbaar! Ik zag het bewegen op het ritme van de ademhaling van de patiënt. Op een of andere manier kreeg ik een raar gevoel het was net of het bloed van mijn hoofd niet meer stroomde. Ik zag minder en mijn gehoor werd verstoord door een flinke ruis. Ik kreeg het gevoel dat ik controle over mijn lichaam zou verliezen. Ik zei het tegen de operatieassistente. Zij zei dat ik wit zag en liet me even op de uitslaapbank voor patiënten liggen. Mijn kapje af en mijn petje af. Dat was wel even genoeg voor vandaag...
Terug naar het overzicht met logjes | 
