Mijn man is een man uit duizenden. Al vanaf het eerste begin was hij speciaal. Hij vindt van niet. "Ik ben gewoon" zegt hij dan. Ik kan niet goed tegen die woorden. Ik moet deze ook altijd tegenspreken. Hij is namelijk niet gewoon. Hij is heel speciaal en dat is de reden dat ik van hem hou. Als hij gewoon zou zijn, had ik niet zoveel van hem gehouden als ik nu doe. Waarom hij niet gewoon is? Nou gewoon, omdat hij mij een gevoel kan geven dat ik speciaal ben, dat ik lief en schattig ben. Ik heb altijd gedacht dat ik stoer was. Dat wilde ik ook altijd, maar mijn man 's eerste indruk van mij was: "Schattig!" En ik had nog wel zo mijn best gedaan om stoer te lijken... Hij prikte er zo doorheen. Dat maakt hem bijzonder en daarom hou ik zoveel van hem. Mijn man is lief en geeft geborgenheid. Hij kan mij een gevoel geven dat ik heel klein ben als hij mij omarmt. Dan voel ik me intens gelukkig en volkomen veilig in zijn armen. Daar kan mij niets gebeuren. Zijn armen zijn veilig en lief. Die geborgenheid koester ik en vind ik heel speciaal. Dat geluksgevoel maakt dat ik zoveel van hem hou. Mijn man kan heel intensief over iets praten. Het liefst uren achtereen. Dan is hij heel fanatiek. Bijna net zo fanatiek als met sport. Dan is hij helemaal in de ban van wat er gebeurd. Ja, vooral met voetbal kijken op televisie. Een echte vent. Als hij zo fanatiek zit te kijken of te praten, dan kan ik echt genieten. Alsof ik van een afstandje naar hem kijk. Dan bedenk ik me dat hij zo volkomen zichzelf is, dat hij zich in zijn sport of spreken verliest. Op zo 'n moment besef ik dat ik zoveel van hem hou. Zoveel... Juist omdat hij zichzelf is. Mijn man is lekker, lief, warm en zacht en daarom hou ik zoveel van hem.
Terug naar het overzicht met logjes |
