Cybermier - Weblog - Egypte, een reisverslag

Dag 1, zondag 08-09-2002: Den Helder - Amsterdam - Cairo. Zondagochtend eerst getracht uit te slapen. Laatste spulletjes bij elkaar geruimd en wat gegeten. Pa Slootweg haalde ons op om 14.50 uur, gezamenlijk met ma. Na een ruim uur rijden arriveerden we bij Schiphol. We werden afgezet bij de vertrekhal. Na een tijdje zoeken vonden we de juiste persoon bij de juiste balie. We hebben onze tickets opgehaald en ons ingecheckt. Lekker even taxfree geschopt, wat gegeten en gedronken. De boarding begon pas later dus konden we nog een rondje lopen. Vlak voor we omgeroepen werden kwamen we weer bij de boarding terug. In het vliegtuig: Wachten... "We vertrekken!!" We taxiën wat en... De stroom valt uit!! We vertrekken toch niet. Wachten... "We vertrekken!! Als dat maar goed gaat..." De stroom valt weer uit. We zitten even in het donker. We hopen met zijn allen dat er een ander vliegtuig zal komen. Er wordt omgeroepen: "Little problem, takes a few minutes." I.p.v 7 uur was het al 9 uur en er werd nog een poging gedaan. En jawel we gingen richting startbaan. Het juiste euvel is tot op heden nog niet verteld, maar met de handen in elkaar geklemd en de vingers gekruist gingen we de lucht in. Aan boord kregen we koptelefoons en een goede hap. Met onze puzzelboekjes en leesboekjes verdreven wij de tijd en eindelijk na 4 en een half uur vliegen landden we op het vliegveld te Cairo. In het vliegtuig kregen we ook nog twee bestemmingskaarten en deze moesten we inleveren bij de douane. Vooradat we bij de douane aankwamen kregen we een visum in ons paspoort ter waarde van 25 euro per persoon. Bij de bagageband aangekomen bleken er al een aantal tassen van de band afgehaald te zijn. Een aantal werkmensen hebben als taak (denken wij) om de tassen af te leveren bij de juiste persoon. Ook al wilde je het niet, ze deden het toch. Gevolg: Een euro lichter!! Die kerel wilde 5 euro hebben, maar dat wilden wij hem er echt niet voor geven. In ieder geval waren we nu gewaarschuwd voor behulpzame Egyptenaren. In totaal waren we met een groep van 20 personen. Toen we buiten kwamen stond er een bus en een autobus. Het was ons niet duidelijk welk vervoermiddel de onze was. Dus maar gokken... De verkeerde dus. e moesten in de grote bus. Na een uurtje rijden arriveerden we bij ons hotel: Happy City Hotel. Het was onderhand 4.00 uur lokale tijd. Onze reisbegeleider, Sjoerd, vertelde ons wat de bedoeling was van de volgende dag. Om 9.30 uur begonnen de activiteiten. "Echt niet!!" Wij gaven aan dat we te vermoeid waren om met zo weinig slaap de dag door te komen. Dat was geen probleem zei Sjoerd. Voordat we eindelijk total loss in bed lagen, moesten we onze paspoorten afstaan aan de receptie. Nadat we in de bus ook al onze retourtickets hadden ingeleverd, betekende dit dus dat we geheel afhankelijk waren van de eerlijkheid van onze reisbegeleider en de receptie van het hotel. Anders hadden we een groot probleem... De tassen zouden door iemand gebracht worden, dus we konden naar onze hotelkamer. Uitgeteld kwamen we aan, maar we moesten nog wachten op onze tassen... Uiteindelijk ging Mirjam maar kijken waar ze bleven. Eenmaal helemaal compleet konden we eindelijk slapen. Na een aantal "Allah hoe akbar!!"-zanggeluiden te hebben gehoord vielen we in slaap. Het was bijna 5.00 uur in de ochtend.

Dag 2, maandag 09-09-2002: Cairo "Tring Tring." De telefoon ging. 9.30 uur, wake-up-call. Verder slapen. "Tring tring." Weer de telefoon. "Hello, can we clean your room?" "Ofcourse" zei Johan. Het was 12.00 uur. En jawel, enkele minuten later werd er geklopt. Haastig kleedden we ons aan en gingen we naar het dakterras om te lunchen. Geen eten... Gelukkig, op de eerste verdieping was een restaurant. Hier hebben we lekkere hamburgers opgepeuzeld en wat gedronken. De prijs viel hartstikke mee. Na de lunch gingen we Cairo even verkennen. Puf, puf... Wat was dat ontzettend warm. En al die smog!! Na een kwartier lopen hadden we het wel gehad, met het lopen in die hitte en met de omgeving. Er was niets te beleven. Terug naar de hotelkamer. Dan maar weer een tukkie doen. Om 16.00 uur ontwaakten we weer uit onze slaap. Wat gepuzzeld en gedobbeld. Na een douche vonden we het tijd voor het diner. Weer in het restaurant van het hotel eten dan maar. In het restaurant aangekomen kwam een bediende naar ons toe. Hij gaf aan dat we op de bovenste verdieping moesten zijn voor een gezamenlijk diner. We gingen er kijken, maar ja we wisten nergens van, dus gingen we maar weer naar het restaurant terug. Hier hebben we een heerlijke mixed grill gegeten en wat gedronken. Na het eten gingen we naar het infobulletin om te kijken naar het programma van morgen. Achteraf bleek dat we uitgenodigd waren voor het gezamenlijk diner met onze medereisgenoten. Tja, maar we hadden wel lekker gegeten. Weer in de hotelkamer aangekomen hebben we nog gezellig wat spelletjes gedaan en daarna weer lekker naar bed. Het was intussen 22.00 uur geworden.

Dag 3, dinsdag 10-09-2002: Cairo "Tring tring..." Wake-up-call. Het was 6.30 uur. Het was tijd voor een programma van Djoser. Lekker even opfrissen en handbagage inpakken en daarna naar het restaurant voor het ontbijt. Het ontbijt was te doen, maar de koffie was niet te pruimen. Om 7.30 uur stonden we klaar om met de bus weg te gaan. Iedereen ging mee vandaag. Inclusief Sjoerd, waren we dus met 21 man. Vandaag zouden we de trappiramide van Djoser zien, een complex van Ramses II, de piramiden van Gizeh en tot slot een kamelentocht doen. Maar eerst naar Djoser. Aangekomen met de bus, moest er nog betaald worden voor de fotocamera. Dat deden we dus maar. We hadden een gids die goed engels sprak. Hij vertelde over de farao's die diverse soorten piramiden gebouwd hadden. Bij iedere piramide behoorden twee graftombes van de farao. Eén op de noordzijde en één op de zuidzijde. In één van deze kwam de farao te liggen. Waarom 2? Omdat hij zelf wilde bepalen of hij aan de zuid-Egyptische zijde wilde liggen of de noord-Egyptische, ten teken van zijn macht. Etcetera... Het was mooi om te zien, maar wel erg warm. Mir was niet helemaal fit en moest op zijn tijd een beetje rust nemen. Na alles gezien te hebben keerden we terug naar de bus. Hierna gingen we een kijkje nemen in een grote graftombe. De gids vertelde iets over de Egyptische muurschilderingen. Mirjam werd nu helemaal niet lekker en zocht gauw de koelte op. Het kwam waarschijnlijk door de verandering in het klimaat, te weinig vocht en vermoeidheid van van alles. De groep en de gids daalden af in de tombe. Dit moesten we ook zien en we gingen hen achterna. Diep door de knieën door een donkere gang. Claustrofobische mensen moesten maar beter buiten blijven. Mirjam moest en zou het zien. Hiervoor was ze tenslotte naar Egypte toegegaan. In het graf aan gekomen vertelde de gids weer allerlei betekenissen van de tekeningen op de muren. We zagen ook een grote sarcofaag liggen. Door een klein glasplaatje kon je naar binnen kijken. Er lag geen mummie meer in... We gingen met de bus richting lunch. Na een half uurtje rijden waren we er. Mir besloot alleen water te drinken, aangezien er van alles rammelde in haar buik. Johan at daarentegen een maaltijd met vele bijgerechten, "maar" zei hij, "het stelde eigenlijk niet zoveel voor." Na de lunch gingen we richting piramiden van Gizeh. Het was in één woord: "Schitterend!!" Hier hadden we altijd al van gedroomd en nu zagen we ze in het echt. Eerst hebben we vanaf een uitkijkpunt foto's gemaakt. Daarna werden we afgezet bij de piramide van Chefren. Je had de mogelijkheid een kijkje te nemen in deze piramide. Dus snel gingen we tickets kopen en vlug naar de ingang. Het verbaasde ons dat iedereen zo bezweet uit die piramide kwam puffen. Daar kwamen we snel achter. Na de eerste stap in de smalle, lage gang kwam de hitte ons tegemoet. Het was erg steil naar beneden en je moest flink bukken. Als klap op de vuurpijl kwamen er ook nog eens tegenliggers aan. Mirjam hield het halverwege het eerste steile stuk voor gezien. De muren waren wel erg dicht bij elkaar, die warmte en de tegenliggers erbij kwam toch dicht in de buurt van claustrofobische neigingen. Gauw eruit!! Johan liep moedig door... Ondanks de hitte, nauwte en de weinige bezienswaardigheden was het een aparte belevenis. Mirjam had een ontmoeting met een Egyptenaar in de tijd dat Johan in de piramide was. Deze gaf haar kleine cadeautjes, omdat ze pas was getrouwd. Toen ze ervoor bedankte vroeg hij: "Give me little something you have..." Midden in de woestijn met onze handbagage veilig in de bus, vroeg hij om een "little something"... Natuurlijk had ze niets om hem te geven, zelfs geen geld. Ze zal Johan wel vragen om wat kleingeld als hij uit de piramide kwam. De man vond het wel wat weinig die paar ponden, maar Mirjam dacht van: "Dan had hij me maar niets moeten geven..." Weer een les geleerd over Egyptenaren: Geen cadeaus aannemen. Op weg naar de kamelentocht kwamen we langs de sfinx. We hebben hier foto's van gemaakt, maar hebben er niet te lang bij stilgestaan, omdat het zo pal in de zon was. Het was ontzettend warm!! Zes personen gingen mee op kamelentocht. Voor Mirjam kwam een droom uit. Ze had altijd al eens op een kameel willen rijden. Johan had al eens dromedaris gereden en kon zich goed inbeelden hoe het zou zijn op een kameel. Toch ging hij mee voor de compagnie. Het was een vreemd gevoel op zo'n kameel. Bij het stijgen is het net of je er afvalt. Dat doe je ook als je je niet goed vast houdt. Tjonge wat een spierpijn hou je daaraan over. Krijg je er geen RSI van dan wel enorme spierpijn in je kont. Na een uur draven door de woestijn, tussen de piramiden door, kwamen we terug bij het beginpunt. Dat was dan ook wel mooi geweest zo'n uurtje... Het had niet langer moeten duren. Na de kamelentocht gingen we weer terug naar ons hotel. Het was 18.00 uur toen we hier arriveerden. Na een douche gingen we naar het restaurant om wat te gaan eten. Beide een bord spaghetti. Johan dacht nog wel meer te kunnen eten dan alleen spaghetti, dus besloot hij nog een extra broodje te bestellen. De ober vond het maar raar dat hij 2 maaltijden wilde, maar zo geschiede het. Na dit weggewerkt te hebben gingen we naar de hotelkamer om al onze spullen in te pakken. Morgen moesten we namelijk al vroeg op. Om 21.00 uur vielen we heerlijk in slaap.

Dag 4, woensdag 11-09-2002: Cairo - Aswan Tring tring, wake-up-call. Het was 05.30 uur. Vermoeid kropen we ons bed uit. Op naar het ontbijt en daarna de tassen dumpen bij de receptie. Om 06.30 vertrokken we richting station voor de trein naar Aswan. De tassen werden naar het perron gebracht. Natuurlijk niet voor niets. Toen de trein arriveerde met zijn allen onze treincoupe in. We hadden onze kaartjes al ontvangen en je plaats was daarmee vastgelegd. De treinreis zou 13 uur duren. Gelukkig was de beenruimte goed, maar slapen zou er niet inzitten. De WC was supergoor. De schimmel groeide op de ramen. Overal stonk het naar vieze geuren van zwetende mensen. Johan kon een peukje roken in het halletje tussen twee coupés in. Tussen de middag in het restaurant van de trein gegeten. Nou ja restaurant? Een oud vies barretje met wat krukken met vieze mannetjes erop. Echt relaxed kun je het niet noemen, want die vieze mannetjes zaten ons de hele tijd aan te staren. Gauw maar weer terug naar onze coupé. Onze plaats was in beslag genomen door mensen van onze groep die wilden kaarten met de mensen achter ons. Prima, maar al onze spullen lagen nog bij hun. Erg lastig allemaal. Af en toe een puzzeltje maken, af en toe wat doezelen, af en toe de benen strekken en voor Johan meteen een peukie... En zo voort. Eindelijk was het laatste station bereikt. Het was inmiddels 20.30 uur en donker. Per bus gingen we naar ons nieuwe hotel. Genaamd "Cleopatra". Na een welkomstdrankje konden we naar onze hotelkamer. De tassen hadden we zelf maar meegenomen. Hoefden we daar in ieder geval niet op te wachten. Na het openen van de deur keken we onze ogen uit. We zagen een hele grote slaapkamer opdoemen. Iedereen kwam even een kijkje nemen, want de kamers van de anderen waren een stuk kleiner. Na deze ontdekking gingen we ons omkleden. Om 22.00 uur zouden we met zijn allen gaan eten op een boot. Deze boot lag in de Nijl. Na ongeveer een kwartier lopen kwamen we aan bij het restaurant. Onderweg waren we een bruidspaar tegengekomen. Het bruidspaar had een heel park afgehuurd en er stonden honderden stoeltjes om een podium heen. De trouwerijen in Egypte duren altijd drie dagen. Wat een feest!! In het restaurant namen we plaats aan een lange tafel. Tijdens de bestellen viel het licht uit. Dit blijkt vaker voor te komen in Aswan. Alleen gasten keken ervan op. We hebben gezellig gekletst met andere reisgenoten en lekkere pizza gegeten. Mirjam ging met de meiden eerder terug naar het hotel, want ze was moe. Johan volgde later met de jongens, die nog een lekker biertje hadden genoten. Om 0.00 gingen we slapen. Einde van dag 4.

Dag 5, donderdag 12-09-2002: Aswan Tring tring... Wake-up-call. Het was 7.30 uur. Tijd om op te staan. Na het ontbijt vertrokken we met de bus naar "the unfinished obelisk", een uitgehouwen blok graniet met de lengte van 40 meter. Cleopatra wilde hiermee de grootste obelisk van Egypte maken. Echter kwam er een scheur in het graniet. De obelisk zou afbreken bij het omhoog brengen. Cleopatra kon haar wens dus niet in vervulling laten gaan. We hebben deze even bewonderd en wat foto's gemaakt. Daarna gingen we richting de grootste stuwdam van Egypte. Daar aangekomen hebben we wat foto's gemaakt van de Nijl en het grootste kunstmatige meer van heel de wereld. Hierna zijn we naar de tempel van Isis gegaan. Met de boot voeren we naar het eiland. De tempel was gemaakt door Cleopatra. Het werd daar gebouwd omdat de penis van Osiris daar begraven zou zijn volgens de mythologische verhalen. Seth had zijn broer Osiris vermoord en al zijn ledematen afgehakt en over het hele land Egypte verspreid. Isis had alle ledematen van Osiris teruggevonden. Op het eiland waar de penis werd gevonden werden alle ledematen bewaakt. Volgens de mythe is Osiris her weer tot leven gewekt door Isis. Osiris werd heerser van het onderrijk. Het was erg warm op het eiland en we waren de veldfles vergeten mee te nemen uit de bus. Pfff... pfff... Na het eiland bekeken te hebben en ons fotorolletje volgeschoten te hebben gingen we weer richting bootje. Toen waren we binnen 10 minuten bij onze begeerde veldfles. Het was mooi geweest voor vandaag. We gingen terug naar het hotel. Vanmiddag hadden we geen programma. We gingen in het hotel lunchen. Het was lekker, maar voor Egyptische begrippen wel duur. Daarna gingen we met badkleding en snorkels naar het dak van het hotel. Daar was namelijk een zwembad. De rest van onze reisgenoten waren er al. We hebben lekker geluierd en gezwommen. Heerlijk afgekoeld in het water. Om 4 uur gingen we douchen in onze hotelkamer. Lekker even opgefrist gingen we naar de bazaar. Bij iedere stap werden we benaderd door een koopman. Met allerlei trucs probeerden ze ons dingen aan te smeren. Mir vond een mooie doek met Egyptische mannetjes erop en hiërogliefen. De koopman wilde er 80 Egyptische ponden voor hebben. Na veel afdingen betaalden we maar 20 (dat is zeg maar vijf euro). Dit was een goede koop. Evenzo ging het bij een andere koopman. Hij beweerde dat hij Johan eerder had gezien. Hij begon allerlei cadeautjes aan te bieden. Uit beleefdheid wilden we toch wel iets bij hem kopen. We vroegen hem wat een papyrus moest kosten. Hij vertelde dat hij het voor een "vriendenprijsje" wilde doen. Normaal kosten ze 60 pond en wij kregen er 1 voor 40 pond. "Nou, echt niet!!" We wilden niet meer dan 20 betalen. Johan sprong bijna uit zijn vel, maar uiteindelijk kregen we het hele goedje mee voor 20 pond. Het bestond uit 2 papyrussen, wat gelukskevers en een parfumflesje. Na een lange en vermoeiende tocht over de bazaar kwamen we terug bij het hotel. Johan zou daar niet meer voor zijn plezier naartoe gaan. Mirjam zag daar helemaal geen problemen mee... Het was inmiddels 18.00 uur. Om 19.00 uur gingen we met de groep uit eten. Binnen een uur hadden we alle 20 een uitgebreid 4-gangendiner achter onze kiezen. Wat een snelle bediening zeg. Dat had nog geen van ons allen meegemaakt. Terug in het hotel ging Mirjam slapen en Johan deed nog even een afzakkertje met de jongens. Toen moest Johan ook gaan slapen want morgen moesten we vroeg op. Het was 22.15 uur.

Dag 6, vrijdag 13-09-2002: Aswan - Abul Simbel - Aswan Tring tring... Wake-up-call. Het was 03.10 uur. Snel even aankleden en hup naar beneden. Om 03.30 uur met de bus richting Abul Simbel. Dit lag 280 kilometer van Aswan af en lag maar 60 kilometer van de grens van Soedan. Oftewel zeer zuidelijk in Egypte. We moesten zo vroeg op omdat Abul Simbel zo dicht bij de kreeftkeerkring ligt. Het is er dus ontzettend heet! Onze reisbegeleider besloot niet mee te gaan. Gelukkig ging van de andere groep wel de reisbegeleidster mee. We vertrokken in konvooi. Een zeventigtal bussen waren daarbij aanwezig. We dachten dat een bus met passagiers toch echt niet harder mocht dan 100, maar deze bussen reden wel 130 kilometer per uur. Tenminste tot zover ging de kilometerteller dan... En dat 2 ½ uur lang!! Levensgevaarlijke taferelen. De ene bus haalt de andere in met tegenliggers op die weghelft. De ingehaalde bus haalt de inhalende bus weer in... Auto's worden bijna van de weg gedrukt...Totaal nutteloos. Iedereen komt tegelijk aan in Abul Simbel. Buiten dat stond ook de airco nog eens heel fris ingesteld. Het was 20 tot 25 graden in de bus. Terwijl we waren gekleed op een temperatuur van meer dan 40 graden... De buschauffeur weigerde de temperatuur hoger in te stellen. Tijdens de lange rit gepoogd wat te slapen, maar tevergeefs. We aten ons ontbijt uit de ontbijtbox op en vlak daarna kwamen we aan in Abul Simbel. Het was ondertussen 07.30 uur. Hier stond een hele grote tempel van Ramses II, in originele staat. Het was best indrukwekkend groot en mooi. We hebben diverse foto's gemaakt. De gids was erg langdradig en saai. Bovendien sprak hij gebrekkig Engels en was dus moeilijk te volgen. We gingen op ons eigen houtje de buurt verkennen. Mirjam moest naar de WC, maar die bevonden zich buiten het terrein, dus zijn we helemaal teruggelopen. Na het toiletbezoek hebben we nog even een blik geworpen op de tempel, maar we hadden toch alles al gezien. We gingen richting bus. Om 9.30 vertrok deze op tijd, maar na een paar kilometer moesten we wachten op de andere bussen. Na drie kwartier wachten in de snikhete bus (we mochten er niet uit) vertrokken we eindelijk. Na een helse terugtocht arriveerden wij om 12.45 uur bij ons hotel. Aangekomen bij het hotel bleek dat iemand iets had achtergelaten op ons bed. Een boek over Egyptische goden, een halsketting en een felicitatiekaart voor ons huwelijk. Van Sjoerd namens Djoser!! Leuk!! Mir besloot even een tukkie te gaan doen en Jo ging wat lunchen en toen naar het zwembad. Om 17.00 kwam hij weer terug. Effe lekker een douche gepakt en daarna gingen we ons klaarmaken voor het eten. Daar wij het de eerste keer erg lekker vonden, gingen we weer terug naar het restaurant waar we de eerste avond heen waren geweest. Het restaurant op de boot. Twee lekkere pizza's besteld en een beetje slap gekletst met de obers. Na een uurtje vertrokken we weer richting hotel. Aangekomen in de hotelkamer snel de tassen ingepakt, want morgenochtend vertrokken we weer. Dit keer ging de reis naar Luxor. Om 22.00 uur gingen wij ook de koffers in.

Dag 7, zaterdag 14-09-2002: Aswan - Luxor Tring tring... Wake-up-call. Het was 06.30 uur. Tijd om op te staan. We hebben de laatste dingetjes bij elkaar geraapt en ons opgefrist. Daarna gingen we richting ontbijt. Na het ontbijt gingen we richting busje. De ruimte was wat krap, maar het ging. Na 45 minuten rijden namen we een break. We kregen nieuwe begeleiding van de escorte. Daarna bezochten we een tempel. Er stond nergens aangegeven waar je wel of niet mocht lopen, dus liep Johan een trappetje op om een mooiere foto te kunnen maken. Een politieman riep hem tot de orde. Diverse malen riep hij iets gestresst. Johan liep maar terug, want de politieman was zwaar bewapend. Na een uurtje gingen we weer richting bus. Onze buschauffeur was nog niet aanwezig. Na 20 minuten gebakken in de felle zon, zonder schaduw in de buurt, kwam 'ie aanlopen. In de bus kregen we allemaal een broodje met gemalen kikkererwten aangeboden. Ik kon Sjoerd moeilijk geloven dat het lekker was, maar wat had hij een gelijk. Dat was zo lekker dat we bijna vochten om de overgebleven broodjes. Na een paar uurtjes rijden kwamen we aan in ons hotel in Luxor. Dit was tot nu toe het mooiste hotel wat we hadden gehad. Een immens grote ontvangstzaal en diverse keurige eetgelegenheden. Na het ontvangstdrankje kregen we onze sleutels uitgereikt. De kamer lag vlakbij het verwarmde zwembad. We hebben onze spullen gedumpt en zijn naar het zwembad gegaan. Even een heerlijke duik in het zwembad genomen. Er was een watervolleybal-gelegenheid aanwezig. Dat hebben we gedaan. Een groep Engelsen wilden ons uitnodigen voor een partijtje. Dit aanbod namen we aan. Eerste set voor ons (Nederland), tweede set nipt naar de Engelsen. We waren duidelijk in het nadeel met de Engelse scheidsrechter. De uitslag werd uiteindelijk 1-2 voor Engeland. We hebben een revanche afgesproken die morgen plaats zal vinden. Om 17.00 uur hadden we het zwembad wel gezien. Op naar de hotelkamer en lekker douchen. Er was douchegel en shampoo aanwezig. Dat kwam goed uit, want die hadden we vergeten mee te nemen uit Cairo. Na de douche even lekker op bed gelegen. Na ongeveer anderhalf uur gingen we ons klaarmaken voor avondeten. In het restaurant was een lopend buffet, dus even kijken wat er op het menu stond. Thais... Hmmm... Wat nu? Hé daar zagen we een aanplakbiljet over een pizzeria. Bij het zwembad... In de pizzeria was het wat frisjes. Mir had het kippenvel op haar armen staan, maar de pizza's gingen er gretig in. Na het eten en afrekenen gingen we naar het shoppingcentre. Mirjam wilde graag een ketting met hiëroglyfen erop. In Aswan hadden we daar ook naar gekeken, dus we hadden een prijsindicatie. In het eerste de beste juwelierszaakje gingen we kijken. Na veel afdingen kwamen we uit op een 18 karaats naamplaatje met 4 letters voor 100 pond. We moesten 50 pond vooruit betalen en de rest bij aflevering. De volgende dag konden we het op komen halen. Daarna gingen we weer richting hotelkamer. Morgen moesten we namelijk weer vroeg op. Om 22.00 uur lagen we in bed.

Dag 8, zondag 15-09-2002: Luxor Tring tring... Wake-up-call. Het was 04.30 uur. Tijd om op te staan. Vandaag gingen we naar de westbank. We gingen een bezoek doen bij de vallei der koningen. De tempel van Hatsjepsoet en de Memnon kolossen. Het ontbijt was heerlijk!! Echt super en verzorgd. Zelfs Sjoerd genoot een ontbijt... Met een bootje gingen we om 05.00 uur over de Nijl richting Thebe. Met de bus verder richting vallei der koningen. We kwamen als allereerste groep aan. Even tegen zessen. 6 uur zou het open gaan. We hadden dit keer een hele grappige gids bij ons. Hij sprak ook nog eens goed Engels. Met een treintje gingen we richting graftombes. We hadden het recht verkregen om 3 graftombes te bekijken van de in totaal 62. Je kon extra kaartjes kopen voor meer graftombes, maar dit leek ons overbodig. Voor het graf van Toetanchamon moest 40 Egyptische ponden extra betaald worden!! Terwijl deze volgens onze gids onderdeed aan de tombes die wij gingen bekijken. In alle haast van vanochtend waren we vergeten een extra filmrolletje mee te nemen. Dus hebben we snel een rolletje gekocht bij een kraampje. We hadden niet de tijd om af te dingen, want we lagen al een stuk achter onze groep. De verkoper had de dag van zijn leven. Als eerste groep waren we vers vlees voor de vliegen. We werden letterlijk aangevallen. De vliegen gingen niet zomaar van je af... De vloek van de farao? Snel een veilige graftombe in. De gids gaf uitleg over de muurschilderingen en over de farao die het had laten bouwen. Interessant!! Na drie graftombes gingen we terug naar het treintje. Per ongeluk viel onze camera op de grond en het toestel sprong open. SHIT!! Snel het rolletje verwisseld voor de nieuwe en de laatste paar foto's opnieuw gemaakt. Hopelijk geen kostbare foto's gemist... In de graftombes hadden we geen foto's gemaakt, want het was verboden een flits te gebruiken. Onze camera maakt dan echt geen mooie foto's. We kochten wat ansichtkaarten van de graftombes zodat we van binnen de graftombes ook wat plaatjes hadden. Gauw n de bus, want iedereen zat er al in. De volgende stop was bij de tempel van de vrouw van Toetmosis II. Toen hij stierf nam zijn vrouw de macht tijdelijk over. Daarmee was zij de eerste vrouwelijke farao aller tijden. Alle beelden en namen van Hatsjepsoet waren verdwenen of geruïneerd en vervangen door andere beelden. Dit is gedaan door de latere farao's. Een paar plaatjes geschoten en we gingen weer verder. De laatste attractie van vandaag waren de twee kolossale beelden van Memnon. Dit zijn twee beelden van Amenhotep III van 18 meter hoog. Deze beelden bewaakten de toegang tot Amenhoteps dodentempel. Door de vele overstromingen van de Nijl waren de gezichten van de beelden behoorlijk aangetast. Hier hebben we nog groepsfoto's gemaakt met iedere camera van onze reisgenoten. Lachen... Hierna gingen we weer richting boot. Vlakbij de boot was een restaurant waar Sjoerd ging eten. Hij vroeg wie er mee gingen. Wij gingen in gezelschap van drie andere stellen met Sjoerd mee. Hier hebben we lekker gegeten. Hamburgers met friet. Haha!! Lekker Egyptische hè? Na het eten gingen we de Nijl over. Sjoerd bleef daar nog met zijn vriendjes. Mirjam was erg verbrand van het watervolleybal gisteren. Dus bleef zij verstandig in de hotelkamer. Johan heeft genoten van het water, de zon en zijn boek. Revanche van de Nederlanders tegen de Engelsen tijdens het watervolleybal. 2-1 voor Nederland!! En dat met diezelfde Engelse scheidsrechter. Om 16.00 uur was ook Johan terug in de hotelkamer. Even een tukkie gedaan en klaarmaken voor het eten. Eerst het gouden plaatje ophalen en dan met de groep mee om te eten. Vandaag gingen we wel naar het lopend buffet. Het was wel wat duur (150 pond voor twee personen), maar het scheen de moeite waard te zijn. Er stond 'internationaal' op het menu. Het eten was wel lekker, maar stond niet in verhouding tot de prijs. Zeker voor Egyptische maatstaven. Na het eten ging Johan nog even met de jongens een drankje nuttigen, maar Mirjam ging alvast uitgeput en voldaan naar bed. Johan lag er ook in om 22.00 uur.

Dag 9, maandag 16-09-2002: Luxor Tring tring... Wake-up-call. Het was 06.30 uur. Mir voelde zich vandaag niet zo lekker. Na veel dubben besloten we dat het beter was als ze even lekker uit ging slapen. Het was wel verstandig om een beetje rust in het programma te bouwen. Dus Johan ging alleen met de groep op pad. Eerst heeft hij ontbeten en om 07.30 gingen we richting de fietsen en met de hele groep fietsten we langs de boulevard richting de tempel van Karnak. Na een kwartiertje fietsen bereikten we ons doel. Vandaag hadden we dezelfde gids als gisteren. Bij binnenkomst zagen we enorme beelden. Een groot beeld van Ramses II met tussen zijn benen zijn dochter geklemd. Beelden van Sechmet (met leeuwinnenkop) en heel veel beelden van rammen. Deze rammen zorgden ervoor dat de stenen weggeduwd werden. Ook stonden er twee obelisken. Eén was 23 meter hoog. De andere 15 meter. Na een rondleiding van zo'n anderhalf uur keerden we weer terug naar de fietsen. Om 10.30 uur was Johan weer terug in de hotelkamer. Mirjam had lekker uitgeslapen en was heerlijk fris ongeveer om half tien gaan ontbijten. Lekker zeg... Met een bakkie koffie erbij... en genieten. Daarna samen met Johan effe een beetje uitgerust. 's Middags bij het zwembad lekker spaghetti gegeten. Daarna weer lekker gezwommen. De rest van de middag hebben we lekker op bed gelegen met onze leesboeken. Ja, zelfs Mirjam las een leesboek... Het was zelfs al bijna uit... 's Avonds weer bij diezelfde pizzeria gegeten. De groep kwam later ook dus het was een volle boel. Om 20.15 uur gingen we weer richting juwelierszaak om ook een gouden ketting te kopen die bij de hiëroglyfen paste. We hadden geen idee wat de prijs zou zijn. Na veel gepraat kwamen we uit op 200 Egyptische ponden, maar het was wel een hele mooie ketting. Precies de kleur van het hangertje. We zouden film gaan kijken op de hotelkamer, maar deze was niet zo boeiend dus besloten we maar te gaan slapen. Morgen hadden we een dag vrij dus we konden ook nog eens lekker uitslapen. Om 22.00 uur lagen we op één oor.

Dag 10, dinsdag 17-09-2002: Luxor Vandaag geen irritant getringel van de telefoon. Vandaag hadden we een dag vrij. Er was vandaag een mogelijkheid om mee te gaan naar de vallei der koninginnen. Dat was alleen erg prijzig. 100 Egyptische ponden voor 1 graftombe waar je geen foto's in mocht maken en waar je maar 10 minuten in mocht. Iedere dag worden er maar maximaal 150 mensen toegelaten in deze graftombe. Dit om de zuurgraad en vochtigheidsgraad zo natuurlijk mogelijk te houden. Dit is nodig voor het behoud van de tombe en zijn mooie kleuren. Het schijnt wel erg mooi te zijn, maar niemand van ons reisgezelschap had dat er voor over. Daar hadden we al te veel graftombes voor gezien. Lekker een dag vrij dus. Om 09.15 gingen we richting ontbijt. Heerlijk!! Lekker een paar broodjes naar binnengewerkt met wat koffie. Hmmm... Dat is vakantie... Alleen Johan voelde zich niet helemaal lekker. Dus we gingen naar de hotelkamer. Waarschijnlijk had hij last van vochttekort, want na een aantal liters water ging het weer wat beter met hem. Ondertussen was de middag alweer aangebroken. We besloten niet te gaan lunchen, maar onze eetlust te bewaren voor het avondeten. Mir besloot lekker in de koelte van de airco te blijven lezen. Jo ging naar het zwembad om te bakken op zo'n stoel en zijn boek. Na een paar uurtjes kwam Johan kijken of Mirjam het nog naar haar zin had. Mirjam begon zich net te vervelen en ging met Johan mee naar het zwembad. Toen ze andere mensen zag smikkelen van ijs, nam ze er zelf ook één. Johan had er geen zin in. Om 17.00 uur vertrokken we richting hotelkamer. Na een douche nog even luieren voor de groep vertrekt naar het eten in de Ierse pub. 19.00 uur vertrokken we lopend. Het was ongeveer een half uur lopen. Sjoerd zat al op ons te wachten. Hij was zo slim geweest om een taxi te nemen. In de bar liepen allemaal gigolo's rond. Sjoerd vertelde daar grappige verhalen over. Na het lekkere eten en drinken gingen ook wij met de taxi terug naar het hotel. We gingen onze tassen vast inpakken. Na alles goed opnieuw indelen hadden we nog maar 2 koffers en 1 handbagage ipv 2 handbagages. Applaus voor onszelf. Om ongeveer 22.00 uur lagen we uitgeteld in bed. Morgen zouden we vertrekken naar Hurghada.

Dag 11, woensdag 18-09-2002: Luxor - Hurghada Tring tring!! Wake-up-call. Het was 6.30 uur. Tijd om te vertrekken naar de Rode zee. Om 7.30 vertrok het busje richting het konvooi. Nadat de politie het teken had gegeven voor vertrek, gingen we richting Hurghada. Na anderhalf uur rijden maakten we onze eerste stop. Mir zag dat iemand buitenlandse euro's wilde wisselen. Dit deed zij dan ook. Had ze weer mooi wat Oostenrijkse muntjes voor haar verzameling. De koffie was ontzettend duur en Jo nam daarom, alleen uit principe al, geen koffie meer. We gingen verder. Na vier en half uur rijden kwamen we aan in ons hotel. Het was iets minder mooi dan in Luxor, maar het kon ermee door. Nadat we de sleutel in ontvangst hadden genomen, gingen we meteen met onze tassen richting onze kamer. Puff... puff... wat een hitte... Er zat geen logica in de nummering van de kleine huisjes. Dus het was wel effe zoeken met die zware koffers. Eindelijk arriveerden we in ons huisje. Eerst even uitrusten en jawel, dan naar de Mac Donalds aan de overkant van ons hotel. Dat werd smullen!! In deze stad komen doorgaans veel Russen, omdat het niet ver van Rusland ligt. Misschien is dat de reden geweest dat het in Hurghada een stuk goedkoper is dan in Luxor of elders in Egypte. Maargoed... Nadat we terugkwamen in onze hotelkamer gingen we ons klaarmaken voor een duik in de Rode Zee. Met snorkels in de hand en een pasje om handdoeken te verkrijgen op het strand gingen we op weg. Snel onze snorkels op en in Zee. Het water was heerlijk en... Niet te geloven, vlakbij de stenen zagen we honderden visjes zwemmen. We hebben dit bestudeerd en zijn later weer de wal opgegaan. Mir voelde zich vies van het zeewater en ging vast naar het huisje om te douchen. Jo besloot nog even te genieten van het strandleven. Met boek en handdoek. Een halfuurtje later was ook hij weer terug om te douchen. Na het douchen gingen we water kopen. Langs de boulevard waren allemaal restaurants. Het was allemaal best goedkoop te noemen. We kozen er eentje uit waar we vanavond zouden eten. Na het shoppen gingen we ons lekker even ontspannen voor we gingen eten. Aangekomen bij Ali Baba namen we allebei een Stella Local voor 6 pond. (Lekker goedkoop!!) Na een lekkere maaltijd gingen we weer richting ons huisje. Om 21.00 uur lagen we al lekker in ons bed. Morgen zouden we gaan snorkelen in de Rode Zee, dus we moeten goed uitgerust zijn.

Dag 12, donderdag 19-09-2002: Hurghada Tring tring... wake-up-call. Het was 07.30 uur. Voor het eerst dat we later op mochten staan. Omdat de haven maar een paar minuten op afstand was. We hebben alles ingepakt voor de dagtrip en gingen richting ontbijt. Wauw, dat was lekker. We konden een omelet naar keuze laten bakken en er waren heel veel verschillende soorten broodjes. Zelfs de koffie was hier lekker. Na het eten gingen we richting busjes. Samen met de andere groep van Djoser vertrokken we naar de haven. Toen we daar aankwamen moesten we snorkels en flippers uitzoeken. Wij hadden onze eigen snorkels meegenomen dus we moesten alleen nog maar flippers hebben. Jo kreeg reuzenflippers mee en Mir was een hele tijd aan het passen en meten. Uiteindelijk heeft ze een paar uitgezocht die eigenlijk een maat te klein waren, maar ze was bang om ze anders te verliezen in het water. We hadden ons geïnstalleerd op de boot en vertrokken naar zee. Het was 9.30 uur. Het leek nog niet zo warm op de boot, maar dat is juist het verraderlijke. Ongemerkt kun je je lelijk verbranden. We smeerden onszelf en elkaar in met zonnebrand waterproof met een hoge factor. Na anderhalf uur heerlijk varen was de eerste stop voor de eerste duik. Flippers aan, snorkels om en hup, in het water. Het was niet koud, maar door de wind koel je behoorlijk af. Uit voorzorg hadden we onze T-shirts maar aangelaten. Anders kon het zoute water en de zon zo in je rug en schouders gaan branden. De golven waren groter dan verwacht. De snorkel moest dus wel om blijven anders kon je problemen krijgen met de ademhaling en een slok zout water binnen krijgen. We hadden onze onderwatercamera meegenomen om de vissen en het koraal vast te kunnen leggen op foto. Jo zwom verder uit koers dan Mir en dreef behoorlijk af. Met die golven moest hij behoorlijk zijn best doen om weer terug te komen in de buurt van de boot. Wat we zagen was schitterend. Al die verschillende vissen en het koraal op de bodem. Het was overigens wel duidelijk te zien dat het koraal aangetast was. Het waren geen felle kleuren meer maar wat grauwer... Toch heel mooi!! Johan nam nog even een pauze op de boot voor hij er weer in ging. We hebben wat foto's gemaakt en toen weer terug op de boot. Jo had een stukje huid van zijn grote teennagel geschaafd. De flippers drukten met het randje precies op dat wondje. Dat flippert niet lekker. Was eerder pijnlijk. Straks maar zonder flippers proberen. Ondertussen was het etenstijd geworden. We kregen een lunch voorgeschoteld. Er zat vis bij die een jongen bij vertrek van de boot zat schoon te maken. De mooie kleuren stonden ons nog bij. Deze vis hebben we zojuist zien zwemmen in het water. Het smaakte erg goed. Hmmm... Lekker hoor!! De boot ging verder. Na een uurtje varen stopten we voor de tweede duik. Dus wederom het water in. Deze plek was beter dan de vorige. Er was meer koraal aanwezig en er waren nog meer vissen. Het was er zo ondiep dat je goed moest uitkijken dat je geen koraal zou slopen. Manoeuvrerend tussen de koraalriffen zwom je de vissen tegemoet. Jo had zijn flippers op de boot gelaten en het ging prima. Mir had een bijzondere ontmoeting met de kusvis. De vis leek haar wat agressief en Mir vroeg zich af wat de vis zou doen als ze haar hand uitstak. De vis beet haar!! Het deed geen pijn, het leek eerder op een soort kus (vandaar ook kusvis), maar toch... Wat een agressief beestje. Toen we weer op de boot zaten moesten we even wachten voor we naar de derde duikplaats gingen. Johan ging op de voorkant van de boot zitten genieten van het uitzicht, de golven en de wind. Mir volgde even later zijn voorbeeld. Mir lag zo lekker te deinen dat ze prompt in slaap viel. Midden in de harde wind met klotsende golven en de felle zon... Verraderlijk!! Toen weer naar achteren om ons klaar te maken voor een laatste duik. Volgens Sjoerd was dit de mooiste duikplaats. We waren benieuwd. Johan had het na 15 minuten wel gezien. Veel minder mooi dan de vorige. Wel veel visjes, maar geen vissen. Mir vermaakte zich prima en bleef veel langer weg. Het was zo mooi ondiep dat je de schittering van de zon zo mooi op het koraal kon zien. Steeds verder ging zij. Tot ze terug wilde en het koud kreeg in het frisse water. Maar waar was de boot? Is dat die ene daar of die daar aan de andere kant? Oef, wat een helse zwemtocht zo recht tegen de wind in. Uiteindelijk de goede boot gevonden. Johan was in de kajuit gaan zitten tegen de kille wind. Mir kroop gauw tegen hem aan om ook warm te worden. Toen we droog waren deden we onze kleding aan en genoten van de terugtocht naar de haven. Wat een heerlijkheid om in zo'n boot te varen over de golven van de zee!! We waren terug in de haven en de excursie zat erop. We leverden onze spullen weer in en gingen richting busje. Aangekomen in ons huisje bleek dat er rozenblaadjes op ons bed lag verspreid en twee handdoeken in de vorm van een zwaan lag op ons bed. Natuurlijk vanwege ons huwelijk!! Dat zou Sjoerd wel gezegd hebben tegen het personeel. Even een foto van gemaakt en toen onder de douche. Toen pas bleek hoe erg we verbrand waren. Ongelofelijk!! Johan werd op de foto gezet en ook Mirjam moest er aan geloven. Daar zouden we nog wel last van krijgen. Vooral de benen van Mir waren erg verbrand aan de achterkant. Geen wonder... Want ze had lekker liggen slapen op de voorkant van de boot... Na ons aangekleed te hebben, gingen we op pad om wat water te bemachtigen. Bij de receptie aangekomen te zijn, gingen we eerst effe checken of er al een e-mail was binnengekomen vanuit Holland. Mir had namelijk in Aswan al een e-mail verstuurd om aan te geven, dat ze bereikbaar was voor nieuws uit Weesp i.v.m. de baby. Tot aan gisteren had nog niemand gereageerd!! Dus had ze gisteren een e-mail verstuurd, waarin stond dat ze hevig teleurgesteld was, dat niemand de moeite genomen had om haar te mailen. Het internet was echter even uit de lucht, dus besloten we eerst maar te gaan winkelen. Tegenover het hotel doken we de MacDonalds in. Na smakelijk gegeten te hebben, gingen we richting de computer. Na ingelogd te hebben, bleken er 2 e-mails gestuurd te zijn van Ronald en Christine. Het bleken foto's te zijn van ons huwelijk. Hartstikke mooi!!!!! Jammer genoeg, was er nog geen nieuws vanuit Weesp. Na de foto's goed bekeken te hebben, gingen we weer richting ons appartement. Daar aangekomen hebben we snel onze tassen ingepakt, daarna gingen we lekker slapen. Het was intussen 21.30 uur. Morgenochtend zou de wake-up-call om 03.15 uur gaan.

Dag 13, vrijdag 20-09-2002: Hurghada - Cairo Tring tring... Wake-up-call. Het was 03.15 uur. Tijd om ons klaar te maken voor het vertrek naar Cairo. Met de loodzware tassen liepen we naar de receptie. Daar aangekomen bleek de bus al gearriveerd te zijn. De tassen hebben we bij de bus neergekwakt en toen hebben we een bakkie leut gehaald. Even later kwam Sjoerd wild zwaaiend aanlopen. We moesten direct de bus in, want het konvooi zou een half uur eerder vertrekken dan gepland. Tja, daar ging onze rust. Snel ons bakkie naar binnen gewerkt en hup de bus in. De reis zou ongeveer 6 à 7 uur duren. De eerste en enige stop kregen we na 2,5 uur. Effe de beentjes strekken, want er was totaal geen beenruimte in de bus. Bij het restaurant aangekomen bleek de prijs voor een warm kopje water met een zakje Nescafé 5 Egyptische ponden te kosten. Johan vond dit maar belachelijk veel en uit principe kocht hij geen koffie! Na een half uurtje vertrokken we weer. Na een aantal uren rijden kwamen we eindelijk in Cairo. We arriveerden 11.15 uur bij ons hotel "Happy City". Dit was hetzelfde hotel waar we de eerste dagen ook verbleven. Nadat we de sleutel van onze kamer ontvingen gingen we naar onze kamer. De schoonmaakster herkende ons en kwam naar ons toe. Ze had twee paar sokken voor ons. Deze waren we vergeten toen we de vorige keer vertrokken. Even later kwam ze weer naar ons toe om te vragen of we een tweepersoonsbed wilden hebben, in plaats van 2 éénpersoons. Meteen ging ze aan de slag. Daarna konden we eindelijk bijkomen van onze lange trip door de woestijn. Om 13.30 uur gingen we lunchen. Het was heerlijk en niet zo duur. Daarna hebben we even een rondje gelopen door de winkelstraat. De mensen waren niet gewend dat er een vrouw met blote benen rond liep op straat. Helemaal al geen wielerbroekje. Zodoende had Mir veel bekijks. Maar goed... Teruggekomen in ons hotel gingen we nog even liggen. Om 19.40 uur gingen we weer naar het restaurant van het hotel. Daar hebben we lekkere spaghetti Bolognese gegeten. Als toetje een grote Ice Cream. De ober was een hele toffe vent. Hij herkende ons direct van ons verblijf eerder deze vakantie en gaf ons een klein aandenken. Morgen maar weer hier eten... In onze hotelkamer hebben we nog wat gepuzzeld en toen zijn we gaan slapen. Het was inmiddels 22.00 uur.

Dag 14, zaterdag 21-09-2002: Cairo Tring tring... Wake-up-call. Het was 06.30 uur. Tijd om weer op te staan. Het drinkwater was bijna op, dus we moesten snel naar het ontbijt. Het ontbijt is bij lange na niet zo lekker als de lunch en het diner. Droge broodjes, vieze kaasjes en weinig anders... Maarja, eten is eten... Om 07.30 uur gingen we met een groep van 14 personen met de bus mee naar Dashur. Door het Centrum van Cairo. Wat een gekkenhuis. Auto's die zigzaggend voorbij komen, fietsers die slalommend auto's passeren en mensen die net voor de motorkap oversteken. Dat er hier nagenoeg geen ongelukken voorkomen is ons een groot wonder. Na een uur rijden bereiken we Dashur. Eerst hebben we kaartjes gekocht en toen gingen we naar de eerste piramide, Rode Piramide genaamd. In verband met het rode graniet. Deze piramide was gemaakt in de tijd van farao Snefroe. We konden deze piramide in. Johan twijfelde, maar ging toch. Eerst 65 meter naar beneden, toen 25 vlak en daarna weer 20 meter omhoog via een trap. Aan het einde van de gang kwam je terecht in een kamer. Als je omhoog keek, zag je de punt van de piramide. Na het terugklauteren gingen we met de bus naar de volgende piramide. De Knik-piramide. Ook deze was gemaakt in de tijd van farao Snefroe. Dit was eigenlijk de piramide waarin hij begraven wilde worden, maar door een bouwfout kon de punt niet op de piramide gebouwd worden of het hele gevaarte zou instorten. Daarom hebben ze de hellingshoek veranderd en de piramide met een knik erin voltooid. Ook stond er nog een kleine piramide achter. Deze was gemaakt voor zijn vrouw. Om 10.15 uur gingen we met de bus terug naar het hotel. Om 11.30 arriveerden we daar. We lagen net op bed bij te komen van de trip en toen kwam de schoonmaakster alweer langs. Ze wilde gaan schoonmaken. We hebben aangegeven dat we over een half uur zouden gaan lunchen. Ze ging weer weg. De lunch was erg lekker! Een lekkere portie hamburger! Nadat we deze hebben weggewerkt en ons drinken hadden opgedronken gingen we richting hotelkamer om nu eens echt een tukkie te doen. De schoonmaakster was er nog, maar ze gaf aan dat ze bijna klaar was. Dus hadden we nog geen privacy in onze kamer. Eindelijk konden we even tukken. Om 14.45 uur gingen we ons klaarmaken voor het vertrek naar het Egyptisch museum. Deze hadden we nog niet bezocht. Dat kwam omdat we de eerste dag niet mee zijn geweest met de excursie. Toch wilden we nog het dodenmasker van Toetanchamon met eigen ogen zien voor we uit Egypte weg zouden gaan. Met de metro gingen we richting museum. Het bleek dat er bepaalde straten waren afgesloten, hierdoor moesten we helemaal omlopen. Na zo'n 20 minuten lopen arriveerden we eindelijk bij de ingang van het Egyptisch museum. Achteraf hadden we waarschijnlijk gewoon de afgezette straat in moeten lopen. De politie moest een konvooi van toeristen uit Hurghada begeleiden. Daarvoor was de weg afgezet. Maarja... We hebben kaartjes gekocht en gingen naar binnen. De fotocamera hadden we in onze tas gestopt, want binnen mocht toch niet geflitst worden. We vonden het daarom niet nodig een kaartje voor de camera te kopen. Tenslotte wilden we hem toch niet gebruiken. Echter bij controle werden we tegengehouden. De politieman verzocht ons een cameraticket te halen of onze camera in een kluis op te bergen. Hij bleef voet bij stuk houden. Uiteindelijk dropen we af en hebben maar een ticket gekocht. Was even duur als een kluisje huren... Teruggekomen bij de controle liet Johan overdreven gemaakt vrolijk het cameraticket zien. De politieman voelde zich duidelijk te kakken gezet en kon er niet om lachen. Meteen gingen we richting de zalen van Toetanchamon. Eerst hebben we al het goud bewonderd en toen gingen we naar de sarcofagen en het dodenmasker. Heel mooi! Ook was er een apart gedeelte in het museum waar mummies lagen van koningen en koninginnen. Volgens Sjoerd was dat zeer de moeite waard. Alleen moest je hiervoor extra betalen. Het koste maar 20 Egyptische ponden volgens Sjoerd. Nou, bij het loket aangekomen bleek dat het wel 40 Egyptische ponden per persoon kostte. Toch wilden we het zien. Tenslotte zijn we maar één keer in Egypte en één keer in dit museum. Het was erg hectisch aan het loket. Johan gaf 100 Egyptische pond en we kregen de toegangskaartjes. De mummiezaal bestond uit zo'n tien mummies, maar eigenlijk stelde het niet eens zoveel voor... Ook bleek later dat we niet eens wisselgeld hadden gekregen. We zijn dus voor 20 Egyptische pond genaaid! Na deze soft hadden we het wel gezien. Dus met de metro gingen we weer terug naar het hotel. Om 17.45 arriveerden we daar. We besloten naar het dakterras te gaan om daar te dobbelen. We hebben een spelletje Yahtzee gedaan met Walter. Om 18.30 uur gingen we samen met de groep richting Chinees. We hebben erg lekker gegeten. De rekening was dubieus. Ieder had uitgerekend voor hoeveel die had gegeten en legde dat geld in de pot. Er bleek 60 Egyptische pond te weinig te zijn. Na een uur puzzelen hadden we dan eindelijk het bedrag bij elkaar doordat iedereen er maar wat bijlegde. Om 23.30 kwamen we aan in onze hotelkamer. Morgenochtend zouden we pas onze tassen inpakken omdat we pas om 11.00 uur zouden vertrekken. Om 0.00 uur vielen we in slaap.

Dag 15, zondag 22-09-2002: Cairo - Amsterdam - Bussum 08.00 uur werden we wakker. Heerlijk zonder wake-up-call. Eerst even opgefrist en toen onze tassen ingepakt. Natuurlijk kwam de 'irritante' schoonmaakster weer langs. Ze wilde graag ons beddengoed hebben!! Nou ja, dat had ook wel een uurtje later gekund... Maar ach, volgens ons had ze verwacht een tip van ons te krijgen. Om 09.00 uur gingen we ontbijten. Het ontbijt was lekkerder dan gewoonlijk. Misschien omdat het nu zondag was, of omdat we er voor het laatst waren. We weten het niet. Om 09.30 uur gingen we terug naar onze hotelkamer om de rest van onze spullen in te pakken. Alles kon in twee tassen en één handbagage. Dat vonden we erg knap van onszelf. Om 10.15 gingen we naar beneden. Om 10.45 zouden onze tassen ingeladen worden in de bus, maar rond die tijd was er nog steeds geen bus. De bus bleek een ongeluk gehad te hebben! Dat verbaasde ons niet veel, maar we waren maar wat blij dat we er niet al in zaten. Even na 11.00 kwam er al een andere bus aan. Gauw inladen en vertrekken. We kregen onze vliegtickets uitgereikt. Deze waren twee weken lang veilig bewaard in een kluis. In de bus gaven we al aan dat Johan extra beenruimte nodig heeft in het vliegtuig. Sjoerd gaf dit door aan onze gids, want Sjoerd zelf mocht niet met ons mee het vliegveld op. Als dat maar goed ging... Bij aankomst op het vliegveld namen we allemaal afscheid van Sjoerd. We moesten onze vliegtickets weer inleveren bij de gids. Hij zou de zitplaatsen regelen. Ten derde malen gaven we aan dat we graag extra beenruimte willen hebben. Wat bleek? Hij vroeg alleen maar wie er in het rokersgedeelte wilden zitten. Na een half uur wachten kwam de gids aan met de zitplaatskaarten. We waren er al bang voor: Er waren geen zitplaatsen met extra beenruimte bij. Hij beweerde dat alle extra beenplaatsen al bezet waren, maar we wisten wel beter: Hij had er niet eens naar gevraagd. Johan ging hem even flink de waarheid zeggen. Tenslotte was hij de langste van het gezelschap. Uiteindelijk hadden we beter zelf kunnen inchecken, maar de gids zij dat we als groep geregistreerd stonden en alleen als groep konden inchecken. Er was niets aan te doen. Het was al gebeurd... Bij de douanepost duurde het allemaal verschrikkelijk lang. Wij hadden de verkeerde rij gekozen. De beambte controleerde werkelijk iedere letter van ieder paspoort en noteerde alles nauwgezet. Na wat drinken en wachten gingen we richting vliegtuig. De ruimte voor benen viel gelukkig nog wel mee. Om 14.30 uur (Egyptische tijd) gingen we vliegen. We kregen een maaltijd en daarna was er een film te zien van Eddy Murphie en Robert de Nero. Johan zat lekker te kijken, maar Mirjam kon niet lekker rustig zitten in het vliegtuig en had zeker niet de concentratie om een film te volgen. Om 17.40 uur (Nederlands tijd) arriveerden we boven Schiphol. Na een paar cirkels vliegen mochten we landen. We vertrokken gauw richting toiletten en toen naar de bagageband. We kwamen daar als één van de laatste aan, maar gingen als eerste weer weg. Pa de Leeuw stond al op ons te wachten. Samen met Anthony. Anthony vond het leuk om ons ook op te halen, want nu kon hij Schiphol ook eens van dichtbij bekijken. Het eerste wat Mirjam tegen haar vader zei was: "Is er een baby?" Maar nee, Anneke was nog steeds niet bevallen. Onder veel praatjes gingen we met de auto we naar Bussum. Om 19.00 uur waren we in Bussum en kregen we een heerlijke Mammapizza voorgeschoteld. Na alle verhalen over Egypte en het showen van onze souvenirs gingen we uitgeput en zeer tevreden slapen. Vakantie Egypte zat erop. Een tijd om nooit meer te vergeten.