Vrijdag 5 november was ik een beetje van slag af. Ik had nergens trek in en wilde maar met moeite wat drinken en een broodje naar binnen krijgen. Ik had een "raar gevoel". Achteraf is dat natuurlijk makkelijk te verklaren: de bevalling was in aantocht!! Dat er iets in mijn lijf gebeurde wist ik al, want ik verloor al een paar dagen steeds wat slijm. Van de slijmprop waarschijnlijk. Verder had ik steeds een beetje het gevoel alsof er een menstruatie aan zat te komen. Ik kon die nacht de slaap niet vatten en heb nog lang in bed gelezen. Dat kon prima, want Johan zat toch nog lekker TV te kijken. Hij ging pas om half twee slapen. Ik had toen nog niet echt geslapen en was behoorlijk moe. Ik had de hele tijd het gevoel dat ik naar de WC moest. Alleen was het steeds de moeite niet om voor zo'n miezerbeetje mij warme bed uit te moeten komen. Uiteindelijk sliep ik steeds een half uur tot een uur en dan werd ik weer wakker. Niet echt relaxed dus...
Zaterdag 6 november om 5.00 uur werd ik wederom wakker. Ditmaal met kramp in mijn buik. AUW!! 8 minuten later weer en toen 7 minuten later weer. Goh, dit zijn weeën!! De baby komt eraan!! Steeds komen de weeën wat sneller. Tot zo'n beetje om de 5 a 6 minuten.
Om 6.00 uur maak ik Johan wakker. "Johan, ik denk dat de baby eruit wil..." Ondertussen zetten de weeën gewoon door.
Om 7.05 uur bel ik mijn ouders om te zeggen dat ik weeën heb. Ze zouden vandaag evengoed al langskomen, maar nu komen ze eerder!! De weeën komen intussen om de 4 a 5 minuten en houden ongeveer een minuut aan.
8.15 uur: mijn ouders stappen in de auto en zullen ongeveer 9.45 uur hier zijn. Ik ga uit bed. Ik hou het namelijk niet meer uit om in bed te liggen. Ik was me en doe wat kleren aan. Ook doe ik een inlegluier in mijn onderbroek voor als de vliezen ineens breken.
8.30 uur: Johan heeft een broodje voor me gesmeerd en die gaat er best in. Ik hap hem tussen de weeën in zo weg. Ook drink ik een lekkere vitamine C bruistablet. De weeën komen minder snel dan toen ik in bed lag.
9.15: Ik schrijf dit logboek om wat afleiding te hebben en natuurlijk om niets te kunnen vergeten. De weeën komen onregelmatiger en houden minder lang aan. Wel zijn ze pijnlijk en kan ik niets anders doen als ik een wee heb. Ik moet me heel goed op mijn ademhaling concentreren.
11.00 uur: mijn ouders zijn inmiddels al weer geruime tijd aanwezig. Mijn moeder heeft het logboek schrijven van me overgenomen. Ze maakt aantekeningen zodat ik het later kan uittikken tot een verhaal (wat ik nu dus doe). Johan en mijn vader doen de weekboodschappen bij de supermarkt. Dat doen we namelijk altijd op zaterdagochtend en onze hele voorraad is op... De weeën komen regelmatig. Zo om de 3 a 4 minuten. Ze zijn pijnlijk!! Ik kan weinig verdragen als ik een wee heb.
Een uur later heb ik nog steeds regelmatige weeën die ongeveer een minuut aanhouden. Johan belt de verloskundige. Annette heeft dienst. De hele ochtend weeën hebben hun werk gedaan. De baarmoedermond is verstreken en ik heb 1 centimeter ontsluiting. Als Annette weg is worden de weeën zo hevig dat ik probeer te ontspannen onder de douche. Geen enkele houding is prettig tijdens het opvangen van de weeën. Ik ga er gauw weer uit.
Om 14.30 uur ben ik helemaal overstuur. Ik heb zoveel pijn van de weeën en ze komen zo snel achter elkaar dat ik niet meer weet waar ik het moet zoeken. Ik heb tussen de weeën door helemaal geen tijd om bij te komen. De ene wee gaat in de andere over. Ik krijg een huilbui, ben uitgeput en zie het niet meer zitten. Johan belt Annette op. Zij komt zo rond 15.10 uur aan. Ze onderzoekt mij en constateert krachtige weeën en 2 a 3 centimeter ontsluiting. De harttonen van de baby zijn helemaal goed. Ze worden tijdens een wee flink wat sneller, maar dat schijnt normaal te zijn. Tenslotte wordt de baby natuurlijk ook helemaal fijn gedrukt tijdens een wee. Het advies van Annette is dat ik naar het ziekenhuis ga en dat we daar gaan bekijken of er een manier is om tot rust te komen. Het kan namelijk nog best een hele tijd duren voordat ik bevallen ben.
We vertrekken naar het ziekenhuis. Ik weet nog dat ik diep verontwaardigd was over het feit dat Johan zijn bakkie koffie nog even op wilde drinken en dat mijn moeder nog naar de WC moest gaan. Dat was voor mij weer een wee extra!! In de auto ga ik op mijn knieën op de achterbank zitten. Dat leek mij de beste manier om de weeën op te vangen in da auto.
Om 16.10 uur ben ik in het ziekenhuis. Ondertussen heb ik 4 centimeter ontsluiting. Het gaat al wat sneller. Eerst wordt er een band om mijn buik gelegd om een hartfilmpje van de baby te maken. Als alles oké is bevonden wordt de gynaecoloog erbij gehaald en wordt er besloten om geen ruggenprik te geven. Voordat de anesthesist er is en de verdoving daadwerkelijk werkt moet hij er waarschijnlijk al weer uit. Dat zou bij 9 centimeter ontsluiting zijn. Dat is omdat ik de persweeën goed moet kunnen voelen om optimaal mee te kunnen persen. Ik zou pijnstillers krijgen in de vorm van een injectie. Voordat ik die krijg, krijg ik nog gelegenheid om te toiletteren. Dat was ook wel even nodig. Op het toilet moet ik overgeven. Ik spuug tot drie keer toe alleen maar wat water en maagzuur. Bah!! Mijn vliezen worden gebroken door Annette. Auw!! De weeën komen als een stortvloed over mij heen... Dat komt dus doordat de vliezen gebroken zijn, krijg ik te horen. "Fijn!! Wanneer krijg ik nou pijnstillers?"
De baby krijgt een dingetje op het hoofd om de hartslag te registreren. De buikband mag af. Ik krijg om 16.45 uur twee prikken in mijn been. Eentje om mij slaperig te maken en eentje om de toppen van de weeën af te halen. Ik had niet het idee dat het werkte, want de weeën werden zo krachtig dat ik geen verschil merkte. Achteraf besef ik dat de pijnstiller zijn werk prima heeft gedaan. Ook de prik om mij suf te maken werkte goed, want ik zakte tussen de weeën bijna in slaap. Tot de volgende wee weer kwam. Bij iedere wee pakte ik Johan zijn handen vast om in te knijpen. En na iedere wee vroeg ik om een slokje water. Weliswaar maar een heel klein slokje, maar net genoeg om mijn droge mond weer vochtig te krijgen. Wanneer Johan erg moe wordt en even wat moet eten, neemt mijn moeder zijn taak waar. Zij heeft namelijk het privilege van Johan en mij gekregen om de bevalling met ons samen mee te maken. Mijn vader was trouwens al eerder naar huis gegaan. Zo'n beetje toen we de auto instapten om naar het ziekenhuis te gaan.
Om 17.05 uur lijk ik iets rustiger te worden.
Tegen 18.00 uur krijg ik persweeën. Ik mag nog niet meepersen.
Om 18.15 uur wordt het opvangen van de persweeën mij te moeilijk. Er wordt mij gezegd dat ik wel wat mag meepersen... Nou, dat deed ik af en toe al, want opvangen en wegpuffen is pittig zeg!!
Om 19.00 uur heb ik tien centimeter ontsluiting en mag ik volledig mee gaan persen. Iedereen komt om mijn bed heen staan. Links van mij houdt mijn moeder afwisselend met Bonita (de verpleegkundige) mijn been in de knieholte vast en rechts van mij Annette. Rechts van mij bij mijn hoofd staat Johan. Hij houdt bij iedere perswee mijn hoofd een stukje van het kussen vast. Het mogen meepersen is een opluchting en ondertussen ook heel zwaar. Het doet erg zeer. De verloskundige spoort mij aan om door de pijn heen te persen en net een beetje extra te geven bij iedere perswee. Het lukt mij niet dat beetje extra te geven. Op één of andere manier durf ik niet. Er wordt aan Johan gevraagd of ik het prettig zou vinden als er een spiegel wordt gehaald, zodat ik kan zien wat ik doe. Johan weet dat ik altijd alles wil zien en niet terugschrik van een beetje bloed enzo. Hij zegt dat ik dat heel erg graag zou willen. De spiegel wordt gehaald en zo neergezet dat ik goed kan zien dat er bij iedere perswee een bolletje donker haar zichtbaar is. Wanneer ik pers komt dat bolletje wat meer naar buiten. Een geweldig gezicht: mijn kind komt eruit!! Nu ik zie wat ik doe met persen, kan ik wèl dat beetje extra geven tijdens een perswee. Ik geef alles wat ik heb en ondertussen zie ik in de spiegel dat het koppie veel verder naar buiten komt. Binnen de kortste keren zegt Annette dat ik niet meer mag persen. Ik weet wat dat betekent: Het duurt niet lang meer of mijn kind is geboren. Ook gaat de gedachte door mij heen dat ik echt niet moet gaan persen, omdat ik anders inscheur. Op dat moment komt er een perswee en voel ik het donkere koppie haar naar buiten floepen. Een vreemd gevoel dat ik niet kan verwerken, want Annette zegt: "Pak je kind maar..."
Verwonderd kijk ik naar beneden en zie ik een blauwig kindje uit mijn lijf steken. De armpjes staan wijd uit elkaar. Ik pak het kindje vast onder de oksels en til het naar mij toe. Dat was om 19.47 uur. Het eerste wat ik zei: "Inderdaad mam, het is net een aapje!!" Deze uitspraak verdient wel wat uitleg: mijn moeder had mij diverse malen het verhaal verteld dat mijn oudere broer (haar eerste kind) geboren werd. Het eerste wat zij zelf zei toen mijn broer geboren werd was: "Het is net een aapje!!" Op één of andere manier vond ik het nodig te bevestigen dat zo'n neonaat op een aapje lijkt. Het blauwige huidje, het verfrommelde gezichtje, de uiteengeslagen armpjes... Ik zag trouwens meteen dat het een meisje is. Ondertussen zegt mijn moeder 2 keer achter elkaar: "'t Is een jongen!!" "Nee, het is een meisje." Zeg ik rustig. Vanaf nu heet ze geen "baby" meer maar "Amanda". En is ze geen "het" meer maar een "zij". We hebben een dochter!! Een last viel van me af. Ze was geboren en alles zag er prima uit. Johan knipte de navelstreng door. Het viel hem nog tegen hoe hard hij moest knippen. Nu was ze los van mij!!
Ik vroeg me af of ik haar meteen aan de borst mocht doen of dat ze eerst onderzocht moest worden. Omdat de placenta er nog uit moest (dat is toch het laatste waar je op zit te wachten als je net bevallen bent...?) werd ze eerst onderzocht en kreeg Johan alle tijd om kennis te maken met zijn dochter. Ik moest nog even flink persen om de placenta eruit te krijgen. Ik perste maar een klein beetje, maar Annette liet me weten dat ik nog even net zo hard moest persen als daarvoor... Dat deed ik toen maar. Het ding floepte eruit... Wat een raar gevoel... Het was compleet en trouwens best mooi om te zien waar Amanda al die tijd in heeft gezeten. Er werd gevraagd of we de placenta mee wilden nemen of dat we hem in het ziekenhuis wilden laten. Ik zei dat Annette dat maar aan Johan moest vragen. Gemeen van mij, want ik weet dondersgoed dat Johan dat gewoon ronduit vies vindt. Hèhè... Dat ik vlak na de bevalling alweer van dat soort geintjes kon uithalen zeg... Annette zei ook al dat het wel moeilijk was om de placenta te begraven op ons balkon. We lieten het ding dus daar.
Amanda kreeg voor de Apgarscore eerst een 9 en later een 10. Verder zat alles erop en eraan. Een gezonde neonaat van 52 centimeter lang en 7 pond. Geweldig!! Ondertussen werd ik gehecht. Eén inwendige hechting en 2 uitwendige... Auw!! Dat deed nog flink zeer zeg. Kon er niet wat meer sprayverdoving op?
Ik zou samen met Amanda een nachtje in het ziekenhuis moeten blijven. Dat was omdat ik verdoving heb gehad en omdat het al wat later op de avond was. Ik voelde me echter zo goed dat ik erop aandrong dat ik naar huis wilde. Tenslotte vond ik alleen in het ziekenhuis blijven maar eng. Ik heb nog nooit in het ziekenhuis gelegen... en al helemaal niet na zo'n emotionele ervaring!! Ik wilde gewoon lekker bij Johan in de buurt zijn en samen genieten!! Ik mocht rond elf uur naar huis op de voorwaarde dat ik voor die tijd wat zou eten. Ik kreeg beschuit met muisjes gevoerd toen ik Amanda voor het eerst aan de borst legde. Ze dronk meteen!! Wat een wonderbaarlijk geluksgevoel!! Daarna ging ik lekker douchen. Daar was ik wel aan toe, want ik voelde me heel vies.
Johan ging ondertussen naar huis om de maxi-cosi te halen. Die hadden we niet meegenomen, omdat Annette van tevoren al had aangegeven dat ik toch niet naar huis mocht. Dan kon hij meteen even naar wat mensen bellen om het nieuws te vertellen. Het beltegoed van mijn moeder was namelijk na een telefoontje naar mijn oma alweer op... Daar was namelijk allerlei familie aanwezig en die wilden mij persoonlijk feliciteren. Zeggen dat je mobiel belt had geen zin... Kon ik mijn broers jammer genoeg niet persoonlijk het nieuws vertellen.
Toen ik gedoucht had kreeg ik yoghurt te eten. We moesten nog even op Johan wachten. Dat deden we beneden in het halletje naast de hoofdingang van het ziekenhuis. Ik werd naar beneden gereden in een rolstoel om mij nog even te ontlasten. Mijn moeder, Amanda en ik moesten nog eventjes op Johan wachten. Toen Johan er eenmaal was pakten we onze kleine meid lekker in en ging ze voor het eerst in de maxi-cosi. De autorit was rustig en we kwamen veilig thuis.
Eenmaal thuis was het na even organiseren allemaal klaar voor de nacht. Alleen de kleine nog een schone luier en temperen. Er was ons gezegd dat we haar thuis nog moesten temperaturen voor we gingen slapen. Bij een temperatuur onder de 36,5 graden moesten we Annette bellen. Allereerst had Amanda heel wat meconium weg gepoept!! Tsjonge wat veel poep uit zo'n klein mensje... Toen we gingen temperen schrokken we ons een hoedje: de temperatuur in het ziekenhuis was 37,5 graden en nu was het gedaald naar 35,6!! We voelden ons wel bezwaard om Annette te bellen. Tenslotte was het voor haar een drukke dag geweest en hadden we haar al heel wat uurtjes bezig gehouden... Maar het ging om ons kind!! We belden haar toch maar wakker. We kregen wat adviezen om haar zo snel mogelijk warm te krijgen in haar eigen bedje. Na een uur zouden we weer moeten temperen en eventueel weer bellen... Na een uur was Amanda haar temperatuur nog steeds te laag. Arme Annette zei dat ze eraan zou komen. In de tussentijd hield ik Amanda dicht tegen me aan in plaats van haar in haar geïsoleerde bedje te leggen. Toen Annette arriveerde was de temperatuur van Amanda net hoog genoeg. Annette kon weer naar huis om te slapen en wij konden ook eindelijk gaan slapen. Tot zover verslag over de bevalling.
Geruime tijd zijn de weeën vastgelegd. Dit om een goed overzicht te krijgen van de lengte, duur en regelmaat waarmee ze optreden. Hieronder een overzicht:
Tijd van/tot
11.02.33 11.03.29
11.06.33 11.07.27
11.09.43 11.10.33
11.13.45 11.14.37
11.16.55 11.17.30
11.20.58 11.21.58
11.23.17 11.24.17
11.25.36 11.26.19
11.30.40 11.32.00
11.34.58 11.35.56
11.37.56 11.38.54
11.41.55 11.42.46
11.45.50 11.46.40
11.48.40 11.49.25
11.52.35 11.53.20
11.55.30 11.56.23
11.59.08 12.00.00
12.03.30 12.05.00
12.07.00 12.07.50
12.11.00 12.11.45
12.13.25 12.14.10
12.17.08 12.18.05
12.20.10 12.21.02
12.23.50 12.24.45
12.26.30 12.27.30
12.30.30 12.31.05
12.33.00 12.34.00
12.36.28 12.37.14
12.40.45
Terug naar het overzicht met logjes |
